damn damn damn, zalige muziek, zalig volkske, voor de honderd miljoenste keer: waarom zijn mijn ouders nie vroeger aan kinders begonnen?
de tijd waarin 'expressie' nog een woord was waar betekenis aan vasthing: expressie dmv kledij, expressie dmv dans, expressie dmv muziek,...
muziek die elk individu op zijn persoonlijke manier liet bewegen en kleden, zonder dat hieraan een soort 'schoonheidswedstrijd' vasthing, waarbij alle aanwezigen de jury speelt van de ander en waarbij "zich niet belachelijk maken" het primaire streefdoel is (zie anno 2008)
er was dus nog diversiteit, als je op die beelden kijkt zie je een wel heel bont allegaartje samengetroept
maar daar tegenover stond dan het wederzijdse respect en het gevoel van eenheid op zo'n avond (hiervoor baseer ik mij natuurlijk op de verhalen en ervaringen van de mensen die het meegemaakt hebben, ik kan er nie over meespreken...)
situatie tegenwoordig: behalve nog enkele 'subculturen' die naam niet waardig (aangezien het bijna allemaal commerciële ondernemingen zijn i.p.v. bewegingen die bij de jeugd gegroeid zijn), is de jeugd nog nooit zo homogeen geweest, het lijkt soms alsof we in een tijdperk leven waarin klonen het enige voorplantingsmiddel is... maar nu heeft, o ironie, het gevoel van eenheid plaatsgemaakt voor doorgedreven individualisme
zoals ik eerder al zei is 'opvallen' of 'ertussen uitsteken' de grootste vrees geworden bij de mensen. De schrik om zich belachelijk te maken bepaalt dan ook alles: kledij, houding, dans (voorzichtig heen en weer schuifelen in Bikkembergs i.p.v. op het podium te springen in een roze broek met witte bollen en de stuiptrekkingen van een half verdoofde psychiatrische patiënt na te bootsen, bij wijze van spreken)
(natuurlijk zijn dit allemaal veralgemeningen van de algemene tendens hé)
wat een simpel filmke uit '89, toen was ik 3 jaar, toch niet kan teweegbrengen hé
nostalgie naar een tijd die je zelf niet meegemaakt hebt, is dit normaal, en is er daar een behandeling tegen?
PS: da blond heet patteeke in haar zwart, net-iets-te-kort rokske en botjes op da podium: ne mens zou voor minder nostalgisch worden zeker?
zo'n oogstrelende taferelen zijn tijdens ne bepaalde gemoedstoestand aanleiding tot spontane zelfontbranding ter hoogte van de heupen
(iemand een idee of da gewoon nen acapella is of een of andere remix?!)